تفسير سورهء محمد بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و وفّق به قوله تعالى الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ أَضَلَّ أَعْمالَهُمْ « 1 » آنها كه كافر شدند و ديگران را نيز ره زدند عملهاى ايشان باطل كرد خداى تعالى . سهل 185 مىفرمايد رضى اللّه عنه كه : « مراد ازين كافران آنهااند كه منكر توحيداند يعنى خداى را شريك مىگويند » . و بعضى گفتند كه 186 : « مراد ازين كافران منكران نيستند بلك آنهااند كه كافر نعمتى كردند يعنى شكر نعمت نكردند و نعمتهاى خداى را منكر شدند و بدعوى كردن مشغول شدند ، دعوى كردند چيزها را كه از حقيقت آن واقف نبودند » . آن‌كس كه خداى را همباز گويد او كافر مطلق است يعنى او را كافر شايد گفتن بىقرينه و آن‌كس كه ناسپاس بود او را كافر مطلق نشايد گفتن بلك كافر با قرينه چنانك گويى كافر نعمت چنانك آب مطلق است و آب

--> ( 1 ) - اين رساله به‌منزلهء تفسيرى است از سورهء محمد و اكثر آيات از آن سوره است و بدين جهت ما فقط مواضع آياتى را كه از غير آن سوره است قيد خواهيم كرد .